Μικρέ μου.


Image Tumblr @ respiracion
 

Εχθές το βράδυ, ανοιξιάτικο βράδυ, ήταν  άλλη μια μέρα που περπάτησε προς το σπίτι του ζαλισμένος από το ποτό.

Στην επιστροφή του δεν μπορούσε να μην κοιτάξει το φεγγάρι το οποίο του φώτιζε τον δρόμο στα σκοτεινά σοκάκια. Το ίδιο φεγγάρι με αυτό το οποίο κοίταζε μικρός απο το παραθυρό του στο χωριό, τις καλοκαιρινές νύχτες.

Άνοιγε τα ξύλινα παντζούρια για να το κοιτάζει ξαπλωμένος. Πάντα με μια μελαγχολία, αγωνιώντας αν υπάρχει κάτι εκεί έξω διαφορετικό. Ένιωθε οτι κοιτάζοντάς το κατι τον ένωνε με τους σπουδαίους ανθρώπους που ήθελε να συναντήσει, ‘ισως και αυτοί το κοιτάζουν τώρα και έχουμε κάτι κοινό’.

Εγκλωβισμένος, δεν μπορούσε να τους βρεί πουθενά,  χωρίς βιβλία, χωρίς χρήματα, χωρίς ίντερνετ και χωρίς ανθρώπους λογικούς, του έμενε μια μπάλα φωτός στον ουρανό να συμβολίζει την ελπίδα οτι κάποτε θα τους ανταμώσει.

Όμως, μόλις είχε γυρίσει απο μια τέτοια βραδιά, πίνοντας κρασί με αυτούς.  Ήταν πλέον οι φίλοι του, οι άνθρωποί του. Μεσολάβησαν 15 ολόκληρα χρόνια για να χτίσει γέφυρες προς αυτούς για να ανταμώσουν.

Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλια του με τις σκέψεις που έκανε. Σήκωσε το δεξί χέρι και το έβαλε στην καρδιά του, την οποία ένιωθε ζεστή απο τα συναισθήματα που τον διαπερνούσαν. Είπε σιγανόφωνα, προσεχωντας μην τον  ακούσουν οι περαστικοί. Μίλησε στον μικρό εαυτό του που τον φανταζόταν, να υπάρχει στον θώρακα του φοβισμένος κουλουριασμένος με τα μεγάλα του μάτια να κοιτάζει υπομονετικά.

Του είπε:

“Μικρέ δεν σε ξέχασα, τώρα μπορώ να σε φροντίζω καλύτερα. Ας έχουμε την κρίση, είμαστε δημιουργικοί και δεν θα πουλήσουμε εύκολα την ψυχή μας.

Μικρέ μου, νέες γέφυρες μας περιμένουν να τις περπατησουμε και να ανταμώσουμε πανέμορφες ψυχές στην άλλη πλευρά. Τα παλιά πέρασαν, οι μέρες του σκοταδιού και της καλπικης ευημερίας πέρασαν.  Αυτό το βίαιο ξύπνημα των άλλων απο τον ληθαργο, το περάσαμε χρόνια πίσω και τώρα ανταμώνουμε τους άλλους στο μονοπάτι μας. Κάθε μέρα που περνάει βρίσκουμε ακόμα πιο πολλούς.

Μικρέ μου δεν ξεχνάω, ποτέ πόσο άσχημα πέρασες και δεν συγχωρώ τους υπνοβάτες που σε ταλαιπώρησαν με τις αυταπάτες τους.

Μονάχα θέλω να σου πω οτι ούτε αυτοί ήξεραν τι έκαναν.

Μικρέ μου, τώρα εμείς είμαστε η ελπίδα των απανταχού μικρών του κόσμου.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s